در جهت كاهش افسردگي در ابتدا مي توان به موارد مهم زير توجه و اقدام نمود 

1 – ورزش

 2 – بازنگري فعاليت هاي ذهني جهت پاك كردن افكار مزاحم روز مره و تغئير در جنبه هاي معمولي زندگي

 3 – ايجاد يك نظام حمايتي

 4 – پيدا كردن يك شيوه سالم جهت ابراز عواطف

 5 – تاكيد بر تجارب موفق و مثبت خود

 6 – انتخاب اهداف واقع گرايانه و قابل دسترس

 7 – شناخت توانائيهاي خود و راضي بودن از آنها

 8 – انجام تفريحات روزانه

 9 – شركت در فعاليتهاي اجتمائي

 10 – مبارزه با خود گوئي هاي منفي

 11 – استفاده از رژيم غذائي متعادل و عدم استفاده از غذاهاي شور .

چنانچه موارد بالا موثر نباشد مراجعه به يك مشاور حرفه اي و يا روانپزشك توصيه مي گردد .

افسردگي  نشانه ضعف شخصيتي  نيست . افرادي  چون ابراهيم لينكن  ، ملكه ويكتوريا  و چرچيل نمونه هائي از افراد مشهور تاريخ هستند كه دچار افسردگي بودند . بعضي از افسردگي ها حتي بدون درمان نيز بهبودي مي يابند . اما در اغلب موارد مراجعه به مشاور و مصرف داروها تاثير بسزائي در درمان افسردگي دارد . داروهاي استاندارد ضد افسردگي ، اعتياد آور نيستند ولي گاه فرد نوعي وابستگي در خود احساس مي كند . هدف اين داروها فراهم كردن شرايط براي ايجاد تغئيرات مثبت در حالت خلقي و الگوهاي فكري فرد افسرده است . اثر درماني بعد از دو تا چهار هفته پس از شروع برنامه مصرف دارو ظاهر مي گردد . گاه اين زمان كوتاه نيز مي شود . بايد متذكر شد كه بهترين روش درمان تركيب دارو درماني و درمان روان درماني است .

افسردگي در كودكان و نوجوانان : 

افسدگي معمولي در اين دو قشر ، از نوع افسردگي خفيف است . تشخيص افسردگي در كودكان و نوجوانان كار نسبتا دشواري است . زيرا كودكان و نوجوانان افت و خيز هاي خلقي زيادي از خود نشان مي دهند . اين افت و خيزها به ويژه در آغاز نوجواني مشاهده مي شود . در مورد اين دو قشر بهتر است با درمان رواني ، اجتماعي و ترتيبي آغاز كرد و در صورت نياز به دارو روي آورد . جالب اينكه تا همين اواخر بسياري از پزشكان منكر اين بودند كه كودكان و نو جوانان هم ممكن است دچار افسردگي واقعي شوند . (كلرمن 1978 ، نيكولي 1978 ) كودكان و نوجوانان افسردگي خود را به صورت خستگي و بي قراري و تظاهر به بيماري نشان مي دهند . اين افسردگي در حالت افراطي به صورت پرخاشگري و نيز رفتار بزهكارانه بروز مي كند . ( آخن باخ 1981 )